Bazylika Św. Mikołaja
Przy kościele żyje i pracuje dziewięciu Dominikanów, którzy prowadzą bardzo różnorodną działalność duszpasterską skupiając wokół Bazyliki duże środowisk gdańskich wiernych.
Od czterdziestu lat działa tu Duszpasterstwo Akademickie Górka. Do nieco młodszych ludzi skierowane są propozycje Duszpasterstwo Młodzieży Katamaran. Osobom, które utraciły kontakt ze swoimi bliskimi zaangażowanymi w sekty, jak również tym, którzy je opuścili i szukają pomocy duchowej i psychologicznej, służy wsparciem Dominikański Ośrodek Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach. Wszystkich złaknionych wiedzy religijnej zaprasza Dominikańska Szkoła Wiary.
Regularne posiÅ‚ki dla ubogich wydaje Kuchnia Å›w. MikoÅ‚aja. Ogromnym wyzwaniem jest również organizacja i budowa DominikaÅ„skiego Centrum Å›w. Jacka…
Kościół św. Mikołaja oo. Dominikanów w Gdańsku to miejsce niezwykłe. Jest on najstarszą świątynią w tym mieście, a tym samym jednym z najważniejszych świadków jego pięknej i dramatycznej historii. Świadkiem tym bardziej wiarygodnym, że ocalałym z zawieruchy ostatniej wojny. Gromadzone przez wieki elementy wyposażenia nadają mu niepowtarzalną atmosferę.
Historia:
Kościół pod wezwaniem św. Mikołaja to jedna z najstarszych świątyń Gdańska. Jego historia rozpoczyna się w XII w. Został on zbudowany na skrzyżowaniu dwóch ważnych szlaków handlowych: starożytnej drogi kupców (via mercatorum) i traktu wiodącego z gdańskiego zamku do książęcych posiadłości na Pomorzu. Kościół od początku służył zarówno ludności miejscowej, jak i przybywającym tu licznie ze wszystkich stron świata kupcom i żeglarzom (św. Mikołaj był w średniowieczu właśnie ich patronem).
22 stycznia 1227 r. książę pomorski Świętopełk przekazał kościół braciom Dominikanom dopiero co przybyłym na tereny Polski. Natychmiast rozpoczęli oni intensywną działalność duszpasterską zarówno na terenie miasta, jak i w pobliskich Prusach. Przy rozbudowanym kościele powstał klasztor, w którym wkrótce mieszkało już prawie dwustu braci.
PrzejÅ›cie GdaÅ„ska pod panowanie Krzyżaków w 1308 r. to poczÄ…tek nowego rozdziaÅ‚u w historii koÅ›cioÅ‚a Å›w. MikoÅ‚aja. Dla intensywnie rozwijajÄ…cego siÄ™ i coraz bogatszego miasta dotychczaswowa Å›wiÄ…tynia okazaÅ‚a siÄ™ zbyt maÅ‚a. Dominikanie obok starego zbudowali wiÄ™c nowy koÅ›ciół – zachowany do dziÅ›. (PozostaÅ‚oÅ›ci pierwotnego romaÅ„skiego zaÅ‚ożenia znajdujÄ… siÄ™ pod halÄ… targowÄ….) SwojÄ… kaplicÄ™ ufundowali w nim rycerze zakonu krzyżackiego (zachowaÅ‚a siÄ™ pÅ‚yta grobowa jednego z nich – pochodzÄ…cego z Turyngii – Kaspra Wulfsteina).
Najbardziej dramatycznym okresem w historii koÅ›cioÅ‚a byÅ‚o XVI stulecie – wiek reformacji. KoÅ›ciół kilkakrotnie byÅ‚ niszczony i plÄ…drowany podczas tumultów. Zakonnicy zostali wypÄ™dzeni z klasztoru, kilku z nich straciÅ‚o życie… W 1578 r. powrócili do klasztoru i przejÄ™li opiekÄ™ duszpasterskÄ… nad katolickÄ… ludnoÅ›ciÄ… coraz bardziej protestanckiego GdaÅ„ska. Od tego momentu ponownie rozpoczyna siÄ™ okres Å›wietnoÅ›ci “MikoÅ‚aja”. W murach klasztoru mieszka coraz wiÄ™cej zakonników, kwitnie życie intelektualne i kaznodziejstwo, koÅ›ciół otrzymuje nowe, wspaniaÅ‚e wyposażenie (główny oÅ‚tarz, stalle, ambonÄ™, organy…). Potwierdzeniem znaczenia Å›wiÄ…tyni byÅ‚y regularne wizyty kolejnych królów Polski przy okazji ich pobytów w GdaÅ„sku.
Kres Å›wietnoÅ›ci klasztoru (i caÅ‚ego GdaÅ„ska) przyniosÅ‚y rozbiory Polski, a nastÄ™pnie wojny napoleoÅ„skie. W 1813 r. wskutek rosyjskiego ostrzaÅ‚u miasta klasztor caÅ‚kowicie spÅ‚onÄ…Å‚. DwadzieÅ›cia lat później Dominikanie zostali zmuszeni do opuszczenia miasta, a zrujnowane zabudowania klasztorne ostatecznie wyburzono. Przy koÅ›ciele powstaÅ‚a wówczas parafia katolicka (jedna z czterech w ówczesnym GdaÅ„sku). Jej proboszczami do wybuchu II wojny Å›wiatowej byli wyÅ‚Ä…cznie Niemcy, choć ich nazwiska (Maćkowski, Bruski) Å›wiadczÄ… o polskich korzeniach. Ich wikariuszami natomiast bywali rodowici Polacy. Niemal do samego wybuchu II wojny Å›wiatowej byÅ‚y w koÅ›ciele odprawiane obok niemieckich także polskie nabożeÅ„stwa. Rok 1945 okazaÅ‚ siÄ™ katastrofalnym dla GdaÅ„ska – miasto ulegÅ‚o zniszczeniu w 90 %, dotychczas zamieszkujÄ…ca je ludność zostaÅ‚a wygnana… W gruzach legÅ‚y w zasadzie wszystkie, oprócz jednego, koÅ›cioÅ‚y ÅšródmieÅ›cia. Tym jedynym ocalaÅ‚ym byÅ‚ wÅ‚aÅ›nie koÅ›ciół Å›w. MikoÅ‚aja. (Jedna z opowieÅ›ci gÅ‚osi, iż zostaÅ‚ on oszczÄ™dzony przez palÄ…cych GdaÅ„sk radzieckich żoÅ‚nierzy ze wzglÄ™du na postać Å›w. MikoÅ‚aja, otaczanego przez prawosÅ‚awnych Rosjan szczególnÄ… czciÄ….)
W kwietniu 1945 r. znowu pojawili siÄ™ w GdaÅ„sku (po 112 latach przerwy) i zamieszkali przy swoim dawnym koÅ›ciele bracia Dominikanie. Przybyli tu głównie z opuszczanego przez Polaków Lwowa – przywieźli stamtÄ…d Å›redniowiecznÄ… ikonÄ™ Matki Bożej ZwyciÄ™skiej, patronki tego miasta (do dzisiaj znajduje siÄ™ ona w koÅ›ciele).
W Gdańsku Dominikanie zajęli się pracą duszpasterską pośród coraz liczniej przybywającej do miasta ludności polskiej. Parafia, którą otrzymali, obejmowała znaczną część miasta. Z czasem, w miarę powstawania nowych parafii, zakonnicy mogli oddać się też innym rodzajom posługi duszpasterskiej bardziej związanymi z ich charyzmatem.
Msze:
niedziele i Å›wiÄ™ta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30 (dla dzieci), 13:00, 17:00 (dla szkół Å›rednich), 19:00 (akademicka), 21:00 (ostatniej szansy), dni powszednie: 6:30, 8:00, 12:00, 15:00 (w piÄ…tki), 18:00, 19:00 (pon. – czw., kaplica akademicka)
Spowiedź
niedziele – podczas mszy; dni powszednie: podczas mszy oraz 17:00 – 20:00; piÄ…tki – 11:00 – 20:00
Różaniec
dni powszednie: 11:30, 17:30; soboty: 11:30; niedziele: 18:00
Kancelaria parafialna
poniedziaÅ‚ki: 10:00 – 12:00, Å›rody i piÄ…tki: 15:30 – 17:00